KONTROLA DOKUMENTÓW
To już trzy lata.
Sun-woo wrócił tu dopiero teraz.
Objęliśmy się i płakaliśmy.
W wiadomościach mówili o wzruszającym spotkaniu.
Jest 1 kwietnia 2004 roku.
Prima Aprilis.
Kiedy to naprawdę się stanie?
Sun-woo, gdzie jesteś?
Brakuje mi ciebie.
Mówił Lee Cho-in z Centrum Medycznego w Bosung.
Sto lat.
Sto lat, braciszku.
Sto lat, Sun-woo.
Nie widzieliśmy się trzy lata.
Gdziekolwiek jesteś, wszystkiego najlepszego.
Tęsknię za tobą...
Pomóż mi zdmuchnąć.
Jeden, dwa, trzy.
Przepraszam, Lee Cho-in.
Przepraszam...
CENTRUM NEUROCHIRURGII DYREKTOR: LEE SUN-WOO
Wszystko gotowe, dyrektorze.
Dyrektor Lee Jong-min wraz ze mną, jako najbliższym krewnym,
sprawiedliwie podzieliliśmy majątek
zmarłego, Lee Cho-ina.
Na czas śpiączki dyrektora
będę pełnić funkcję prawnego opiekuna
a także wspierać Centrum Neurochirurgii.
Dr Lee Sun-woo mianuję
dyrektorem operacyjnym Centrum Neurochirurgii.
Powyższe decyzje wchodzą w życie z chwilą ich ogłoszenia.
Wicedyrektor Centrum Medycznego w Bosung.
Nah Hae-ju.
Stara jędza...
Chcemy zakończyć budowę do 2010 roku.
Dlatego ma miejsce reorganizacja szpitala.
Centrum będzie podzielone na dwa oddziały,
instytut badawczy i oddział kliniczny.
Członek zarządu, Oh In-geun, poprowadzi Oddział Badań.
Klinika obejmie
neurologię, psychiatrię, radiologię i anestezjologię
oraz nowy obszar neurochirurgii.
Lekarze muszą być gotowi do operacji w ciągu 20 minut.
Skrócimy czas dojazdu do pracy, aby wykonywać więcej operacji.
Przed każdą operacją zwołamy konsylium,
aby stać się światowej klasy szpitalem chirurgicznym.
Mogę zadać pytanie?
Proszę.
Zwołujemy już konsylium przed każdą operacją.
Więc co w tym nowego?
Chce pan wyjawiać informacje pacjentom?
Tak.
Informacje z każdej operacji będą dostępne dla pacjenta.
Czas zaprzestać szastać mianem
doktora szpitala uniwersyteckiego.
Wszyscy będziemy odpowiedzialni za wynik operacji.
Ja również.
Pamiętajcie o tym.
Toczymy wojnę przeciwko nieznanym obszarom mózgu.
Co chcesz zrobić?
Obiecałaś mi stanowisko dyrektora!
Pod warunkiem, że dotrzymasz obietnicy.
Czemu zgodziłeś się na zebranie zarządu?
To nie wpłynęłoby na decyzję odnośnie Centrum.
Masz, co chciałaś.
Wiesz, jak tu trafiłem ze swojej wsi?
Nie jestem popychadłem.
Nie wycofam się.
Doktorze Jo Hyun-taig.
Komisja Etyki uznała pana eksperyment przeciwdrgawkowy.
Ale przyszło też coś od firmy farmaceutycznej.
To kopia przelewu z banku.
Masz syna w Stanach?
Witaj, Kang-ho.
Jak umarł Kang-chul?
Zabił się.
Nie śpij, gadaj!
Zabiłeś go, prawda?
Oh Kang-ho!
Nie...
Sam się zabił.
Nie mów bzdur, łajdaku.
Czemu miałby się zabijać po tym, jak zwrócił się do nas o pomoc?
Zabiłeś go, przyznaj się.
Nie...
Mamy świadka.
Nadal zaprzeczasz?
Wprowadź go.
Czy to on?
Tak.
Nie jadę do Korei Południowej.
Choi...
Choi Chi-soo...
Jestem pewny.
To on zabił towarzysza Oh.
Spiskował z siłami Korei Północnej.
Dźgnął go nożem i zastrzelił.
Zabiję cię!
Puść mnie!
Zabiję cię!
Puść mnie!
Jaka jest pana fachowa opinia?
Po 72 godzinach bez snu, wciąż powtarza to samo.
Nie sądzę, żeby kłamał.
Przemoc w stosunku do Choi Chi-soo, to zwykły wyraz gniewu.
Niewielu powtarza to samo po 72 godzinach bez snu.
Potrafią to tylko dobrze wyszkoleni agenci.
Może jest po prostu zdeterminowany.
Jak ktoś taki mógł stracić pamięć?
Już by ją odzyskał.
To zależy od psychiki,
ale także od fizjologii.
Spójrzcie.
Moim zdaniem to wina fizjologii,
to efekt uderzenia kuli.
Rozumiem.
Dziękuję.
Co o tym myślisz?
Nie mamy też dowodu, by wierzyć Choi.
Sądzisz, że Choi kłamie?
Jeden z nich na pewno.
To zdjęcie znaleziono przy Oh Kang-ho.
Może przyprowadźmy Oh Young-ji.
A jeśli okaże się, że jest tajnym agentem?
Może ją zabić.
W 1997 krewna Kim Jong-ila została zabita po ucieczce na Południe.
Mogą ją zabić jako przykład
dla innych zbiegów.
Przeszukaj archiwa Korei Północnej.
Jeśli okaże się, że jest agentem,
odeślij go do Chin.
Tak jest.
AGENCJA PRACY
PRAWO JAZDY OH YOUNG-JI
Pani Oh Young-ji,
więc zna pani chiński i japoński.
I pracowała pani dwa lata jako przewodnik?
Zgadza się.
Z powodu złej gospodarki nie ma pracy.
Imigrantom jeszcze trudniej ją znaleźć.
Wezmę cokolwiek.
Nawet z niższą pensją i poza miastem?
Gdziekolwiek.
Proszę dać mi cokolwiek.
Co one jedzą?
Są takie wysokie.
Okazja!
Proszę spróbować.
Tylko dwa dolary!
Zapraszam panią.
Okazja!
To na pewno imigrantka.
Okazja!
Tylko pięć dolarów za wołowinę.
Dziękuję.
ZAGINĄŁ KIM DAE-HYUN
Cho-ina znaleźli na pustyni.
Co on tam robił?
Szpital, który wykonał operację?
Dokąd to?
Nie zapłacę ci, jeśli odejdziesz!
Wypchaj się tą wołowiną.
Przepraszam.
Zna pan może doktora Lee Cho-ina?
Był pan na pogrzebie.
Jest pan z rodziny?
Nazywa się pani Oh Young-ji?
I była pani jego przewodnikiem w Chinach?
Tak.
I...
Po co pani przyszła?
Cóż...
Wiem coś o nim.
Mógł zostać porwany.
Porwany?
Na jakiej podstawie?
Ci ludzie w Chinach płacili mi, żebym go pilnowała.
Nawet mieli broń i próbowali go porwać.
Udało mi się go wyrwać i kupić mu bilet na samolot.
Ale dr Lee nigdy nie wrócił do Korei...
Zastanawiam się, czy nic mu nie zrobili.
Kiedy spotkałam panią Kim Seo-yeon...
Chciałam to poruszyć...
ale się bałam...
Nie wiedząc, jak odszedł...
Pewnie to pana niepokoi, to takie niesprawiedliwe.
Więc...
Ci ludzie, którzy próbowali go porwać...
Pamiętasz, jak się nazywali?
Pamiętam jego nazwisko i telefon.
Pan Choe zajmuje się handlem.
Chce pan jego numer?
Konspirował z siłami Korei Północnej.
Dźgnął go nożem i zastrzelił.
Choi Chi-soo...
Zabiję cię!
Kang-ho...
Idź i zaopiekuj się Young-ji.
Złapałeś mnie za kostki, kiedy leżałem nieprzytomny.
Chciałeś żyć.
Zostawili cię tam, żebyś umarł.
Strzelaj!
Zabij mnie!
Musisz przeżyć, aby ujawnić prawdę.
Żyj, Kang-ho.
Myślisz, że coś tu znajdę?
W Korei Południowej...
Tych, których kochałem...
i powody, dla których mnie wyrzucono?
Dziękuję i zapraszam ponownie!
Dzień dobry, ile podać?
Cztery?
Tędy proszę.
Tutaj.
Jin-ho?
Jak leci?
Ty tutaj?
Gdzie cię umieścili w Seulu?
Jestem w Cheong-ju.
Jak to?
Nie miałem tyle szczęścia.
Wpadłem, żeby cię zobaczyć.
Jadłeś już?
Możesz zjeść u mnie w pracy.
Bez problemu.
Skończmy to zanim się oziębi.
Późno już.
Idziesz gdzieś?
Mam dwie prace.
A nawet trzy.
Lepiej już idź.
Skończę za ciebie.
Odnajdę cię, jak tylko Kang-chul się tu pojawi.
Wiem.
Dzięki. Lepiej już pójdę.
Jasne.
Idź.
Jakby mieszkała tu od zawsze.
Czemu ma dwie prace...?
Dzień dobry.
Dobry wieczór.
Jak się masz?
Dobrze. Dziękuję.
Miło cię poznać.
Jak się masz?
- Jak się masz? - Bardzo dobrze.
Nieźle.
CHOE BOK-GEUN
Dziękuję.
Zbadam tę sprawę.
Nie ma za co. To ja powinnam dziękować.
Może to zostać między nami?
Chcę uniknąć nieporozumień.
Nie musi się pan martwić.
Chcę tylko sprawiedliwości dla doktora Lee.
Panie Lee Cho-in...
Czuje się pan teraz lepiej?
Proszę się na mnie nie gniewać.
Spoczywaj w pokoju.
Dobrze.
Włóż w to więcej emocji.
Nie rozumiesz słów?
Miłość twojego życia właśnie cię zostawiła.
Powtórzmy to.
Seo-yeon.
Minęło 15 godzin.
Ledwo może śpiewać.
Może zróbmy przerwę?
Pani Kim, wystarczy.
Czas iść już do szpitala.
Dobrze, zaczniemy o piątej.
Dobrze.
Odpocznij.
Dziękuję.
Proszę wyjść.
Dzięki.
Twardzielka z ciebie.
Całymi dniami uczysz dzieci,
a w nocy nagrywasz płytę.
Odkąd jesteś taką pracoholiczką?
Nie gadaj!
Co we mnie wstąpiło?
Pewnie ciężko ci to wszystko połączyć?
Nadrabiam zaległości po podróży do Chin.
To dobrze.
Unikanie go za wszelką cenę to głupota.
Dzięki.
Mam wolne.
Dbaj o nią.
Ciężko jej zapomnieć o Cho-inie.
Uśmiechnij się do niej.
Jesteś taki sztywny.
Postaram się.
Cześć.
OPERACJA NOŻEM GAMMA GODZ.13.00, SZPITAL HANGUK
Słucham?
Ma pan gościa z Ministerstwa Spraw Zagranicznych.
Skąd?
Byłem w Korei na wakacjach i przypomniałem sobie, co mówiłeś.
Chciałeś wiedzieć, co się stało z tymi dezerterami.
Deportowano ich do Chin?
Nie, uciekli.
Ten, który ci groził i ten ranny.
Uciekli podczas transportu do Korei Północnej.
Wszystko przez to, że go leczyłeś.
Teraz mogą być tu, w Korei Południowej.
Sądziłem, że to cię zainteresuje.
Czemu jesteś dla niego taka okrutna?
Nie wiń go za zniknięcie Cho-ina.
Jung-min.
Wiem.
Nie sądzisz, że jemu też nie jest łatwo?
Dlatego kazał mi o nim zapomnieć, jak tylko dotarły tu jego prochy?
Tak samo jak wtedy, kiedy on zniknął?
Co ja wtedy przeszłam...
Nie wie, jakie to było dla mnie trudne!
Jak mam się do niego uśmiechać?
Mówiłam ci, że Sun-woo był chory.
Jakie to ma znaczenie?
Dlatego nie wrócił?
Właściwie wrócił.
Co?
Był tu, kiedy miałaś operację.
Kiedy byłaś w śpiączce po transplantacji serca,
trzymał cię za rękę i modlił się.
Mówił, że odejdzie, jeśli musi,
ale prosi o twoje ocalenie.
Cho-in.
Wciąż nie ma Sun-woo?
Czemu mi nie powiedziałaś?
Że przyszedł...
Martwił się, że dowiesz się o jego chorobie.
Błagał, żebym ci nie mówiła.
Słucham?
Chcę mieć listę...
wszystkich dezerterów z ostatniego miesiąca.
Bez względu na koszty. Tak szybko, jak się da.
Nie ma mowy...
To niemożliwe...
Nie ma mowy...
Nie pamiętam.
Czy upozorowałeś to samobójstwo?
Nie.
Skąd miałeś rany na głowie i klatce?
Nie pamiętam.
Nazywam się Oh Kang-ho.
Jakie są wyniki?
To krewny Oh Kang-chula.
Według wariografu
podał sporo sprzecznych odpowiedzi.
Ale był pewien, że nazywa się Kang-ho
i że jest kuzynem Oh Kang-chula.
To z bazy danych Korei Północnej.
100 mężczyzn ma to samo nazwisko i podobny wiek.
Najbardziej pasuje mi opis kuzyna Kang-chula.
Nie ma zdjęcia.
Był szkolony na agenta od 14 roku życia.
Dlatego nie ma zdjęć.
Dlatego nie mówi z północnokoreańskim akcentem?
Tak.
Przejdę do rzeczy.
Badania wskazują na to, że nie jesteś Oh Kang-ho.
Twoja amnezja jest niewiarygodna.
I nie ma cię w archiwach Korei Północnej.
Musimy deportować cię do Chin.
Czemu wierzycie Choi Chi-soo, a nie mnie?
Bo mam amnezję?
Wypaliłeś sobie odcisk kciuka, by ukryć swoją tożsamość.
Komu mamy wierzyć?
Tobie czy Choi Chi-soo?
Nieważne, co powiesz...
Ten, który zabił Kang-chula to Choi Chi-soo.
Mówiłeś, że sam się zabił!
Mój brat...
próbował mnie ocalić.
To jego postrzelił Choi Chi-soo...
Próbował ocalić mi życie!
Pozwól, że zapytam.
Sprawdziliście, czy ma bliznę na udzie?
Właśnie tam mój brat dźgnął tego palanta.
Takie blizny to norma wśród agentów.
To kiepski dowód.
A co z torbą pełną dolarów?
A jakbym powiedział...
że zabili go dla tych pieniędzy?
Choi Chi-soo sprzedawał narkotyki.
To też nie jest dowód.
Coś jeszcze?
Jeśli nie, to wracasz do Chin.
Oh Young-ji...
Pozwólcie mi z nią porozmawiać.
To moja ostatnia prośba.
Ciasteczka ryżowe!
Zapraszam!
Są pyszne.
Domowej roboty.
Mam też księżycowe.
Proszę pani.
Proszę kupić choć jedno.
Poproszę księżycowe.
Chwilka.
Trzy dolary.
Zaraz, jesteś agentem rządowym?
Naprawdę?
Kang-ho jest tu, w Seulu?
Tak.
To twój starszy kuzyn?
Tak.
Nie spotykaliśmy się często, ale nasze rodziny były sobie bliskie.
A co z moim bratem?
Też tam będzie?
Jeszcze nie może?
Oh Kang-chul też tu jest.
Bardzo panu dziękuję!
Kang-chul...
Jeśli to oni,
to możemy razem wyjechać?
Jeśli to oni,
to wyślemy ich do ośrodka adaptacyjnego.
Dlaczego mam potwierdzić ich tożsamość?
Poznam ich od razu.
Proszę się nie martwić.
Tutaj?
Nie...
Niemożliwe...
To nie może być on.
Proszę pana...
Nie po to tu przyszłam...
Chcę zobaczyć mojego brata.
Miał tu być razem z Kang-ho.
Pozwólcie mi go zobaczyć.
Próbowałem panią uprzedzić...
Pani brat zginął podczas bójki w Chinach.
Nie...
Kang-chul jest szybki...
i taki silny...
Przeżyje wszystkich na tym świecie.
To nie mój brat.
On na pewno żyje.
Obiecał, że do mnie przyjdzie.
Przywiezie rodziców i przyjdzie.
Zbadajcie to, błagam.
Nasi agenci potwierdzili jego tożsamość.
Kang-chul...
Złamałeś obietnicę.
Mówiłeś...
że się spotkamy.
Że jeśli mi się uda tu przeżyć...
odszukasz mnie...
Miałeś wrócić cały...
Byłeś jak góra...
A teraz jesteś w tym czymś...
W tym małym czymś...
Wróć do mnie...
Kang-chul...
Cho-in.
To nie ty trzymałeś mnie za rękę?
To był Sun-woo?
LEE SUN-WOO
Pani Oh Young-ji?
Ta osoba twierdzi, że jest Oh Kang-ho.
Sądzimy, że ma amnezję.
Musi pani potwierdzić czy to on.
Rozumie pani?
Przyślijcie go.
Pani Oh, telefon.
Słucham.
Mówi Kim Seo-yeon.
Kim...
Co ci jest? Jesteś chora?
Oddzwonię do ciebie.
Przepraszam...
Czy poznaje pani tę osobę?
Czy to pani kuzyn?
On...
Jestem Oh Kang-ho.
Miałeś się nie odzywać.
Oh Young-ji, poznajesz mnie?
Pamiętam tylko, że nazywali mnie Kang-ho.
Więc...
Powiedz, kim jestem.
Proszę.
To...
Czy to Oh Kang-ho?
Jeśli pani skłamie, zostanie pani ukarana.
Straci pani pracę i mieszkanie.
Rozumie pani?
Tak.
Jeśli to Kang-ho,
odeślemy go do Chin.
Deportujecie go?
Czy to naprawdę Kang-ho?
Tak.
Jest pani pewna?
Tak...
Jestem pewna.
To jest...
mój kuzyn, Oh Kang-ho.
Kang-chul.
Czy dobrze zrobiłam?
Wysłałeś go, więc chyba dobrze.
Proszę pana.
Wyjeżdżam do Cheong-ju.
Jeśli mam nie jechać,
proszę mnie nie puszczać i krzyczeć.
„Kim Hyun-ju!”
„Kazałem ci prowadzić szpital!”
Wierzysz w przeznaczenie?
Cho-in umarł wcześnie, podobnie jak jego rodzice...
Czy to przeznaczenie?
Do widzenia.
Nic więcej nie mogę zrobić.
Odprowadzę ją.
Mnie zdegradowano, a to ty jesteś smutny.
Chodźmy do innego szpitala.
Jak ktoś taki zdolny może pracować w filii szpitala?
I tak jadę.
Dlaczego?
Obiecałam dyrektorowi.
Nie poddam się.
Tego właśnie chciał.
Opiekuj się nim.
Mam prośbę.
Jak chcesz.
Zawsze byłeś dobrym anestezjologiem.
Sun-woo działa mi na nerwy, ale przynajmniej jest tego świadomy.
Prawda?
Chodź tutaj.
Chcesz mi przyłożyć?
Chcę cię uściskać na pożegnanie.
IZBA PRZYJĘĆ
Wszyscy będziemy ustawieni.
Idioci, Korea Południowa to nie raj.
Bez forsy jesteś nikim.
Z drogi!
Co u diabła?
Oh Kang-ho...
Koniec przesłuchań?
Miło cię widzieć.
Towarzysz Choi Chi-soo.
Choi Chi-soo.
Jeśli znowu stracę pamięć,
nie zapomnę twojego imienia.
Pamiętaj.
Umrzesz z mojej ręki.
O co chodzi?
Zostaje pan zatrzymany do przesłuchania.
Co to znaczy?
Te dolary były ze sprzedaży narkotyków?
Dlatego chciał pan zabić Oh Kang-chula?
Co za kanalia tak powiedziała?
Choi Chi-soo!
Wiemy, że zostałeś dźgnięty nożem.
Oh Kang-ho, drań...
Oh Kang-ho, ty kanalio...
Zabiję cię!
NARODOWA SŁUŻBA WYWIADU
Panie Oh Kang-ho.
Jak...
Jak zostałeś moim kuzynem?
Kiedy umierałem na pustyni...
Kang-chul chciał, żebyśmy zostali braćmi
do czasu, aż odzyskam pamięć.
Nazwał mnie Oh Kang-ho...
ku czci swojego kuzyna.
Panno Oh...
Dziękuję, że mogę żyć jako Oh Kang-ho.
Do czasu, aż odzyskam pamięć...
lub nawet dłużej...
Dla ciebie zawsze będę Oh Kang-ho.
Dziękuję.
Gratuluję.
Nie ma pan już dość?
Napijesz się?
Przynieś mi drinka!
Nah Hae-ju, jak mam cię odzyskać?
Co taki smutny?
Jak mógłbym się smucić przy takiej okazji?
Przedstawię cię.
Dr Jung Young-gyu,
naczelny neurochirurg szpitala Hanguk.
Jego nie muszę przedstawiać.
Dr Jo Hyun-taig, szef neurochirurgii w Bosung.
To zaszczyt.
Proszę, jest pan trochę starszy.
Przepraszam.
Dr Lee Sun-woo jest chyba zajęty.
A co z nim?
Ma dziś operację nożem gamma.
Nie mogę go złapać.
Nożem gamma?
Obowiązuje mnie dyskrecja...
Przepraszam.
Jesteśmy kolegami, nieprawdaż?
Może umówimy się na drinka?
KOLUMBARIUM HAENG-BOK
Tędy.
CHOE BOK-GEUN
Wczoraj przywieźli szczątki Cho-ina.
Gdzie go znaleziono?
Na pustyni.
Możemy porównać obrączki.
Oh In-geun...
Ja mam swoje powody...
Ale jak ty śmiesz krzywdzić mego brata...
CHOE BOK-GEUN
Przyjemnie.
Man-ho, czy to zapach tej forsy unosi się w powietrzu?
Pewnie tak, szefie.
Jest w końcu ze szpitala.
Trafiliśmy na niezłą kopalnię z Lee Cho-inem.
Panie Lee...
Jak umarł mój brat?
ZMARŁY OH KANG-CHUL
Nie cierpiał?
Nie.
Nie cierpiał...
Odszedł spokojnie.
Jaka...
Jaka była wtedy pogoda?
Wspaniała...
Był piękny, słoneczny dzień.
To dobrze...
Słoneczny dzień.
Pewnie sobie znalazł jakieś miłe miejsce.
Jest już pewnie w świecie zmarłych.
I nigdy...
Nigdy...
Nigdy go już nie zobaczę...
Jak sobie radzisz?
Miałam właśnie USG serca i...
Biorę leki na czas.
Nie przywykłam jednak do życia bez ciebie.
Ale spróbuję.
Nie martw się.
„Dobrze dziś spałaś?”
Mimo że już nigdy do mnie nie zadzwonisz...
i nigdy nie usłyszę twojej kołysanki...
ani twego śmiechu, to jakoś sobie poradzę.
Tak.
ZMARŁY LEE CHO-IN
Lee Cho-in.
Myślałem, że na mnie poczekasz
i że jestem twoim jedynym.
Panie Oh Kang-ho!
Mężczyzna nigdy nie powinien być w kuchni...
Dziękuję, że mnie tak nazwałeś!
Panie Oh!
Kim jesteś?
Nie jesteś Lee Cho-in?
Skąd znasz mojego brata?
Wiem, jakie były jego ostatnie chwile.